Różnice między japońskim a angielskim One Piece TCG – co warto wiedzieć

One Piece Card Game jest jednym z tych TCG, w których wybór języka karty nie jest wyłącznie kwestią estetyki. W przypadku One Piece różnica pomiędzy wydaniem japońskim a angielskim ma znaczenie dla gry turniejowej, kolekcjonowania, dostępności produktów, cen, płynności rynku wtórnego, sposobu budowania kolekcji, a nawet strategii zakupowej. Na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że mamy po prostu do czynienia z tą samą kartą wydrukowaną w dwóch językach. Z perspektywy kolekcjonera jest to jednak zbyt duże uproszczenie. Japońska i angielska wersja funkcjonują jako dwa powiązane, ale jednocześnie odrębne segmenty rynku.

Mają własnych sprzedawców, różne poziomy podaży, różną strukturę popytu, odmienną płynność oraz inne zastosowanie w zależności od miejsca, w którym chcemy grać. Dlatego pytanie „czy lepszy jest One Piece po japońsku czy po angielsku?” jest w rzeczywistości źle postawione. Znacznie lepsze pytanie brzmi: do czego kupuję tę kartę? Jeśli odpowiedzią jest turniej, kolekcjonowanie, inwestowanie, grading, otwieranie boosterów albo budowanie kolekcji konkretnego bohatera, odpowiedź może być za każdym razem inna.

Japoński i angielski One Piece TCG – dwie wersje, dwa różne rynki

Najważniejszą rzeczą, którą powinien zrozumieć każdy początkujący kolekcjoner, jest fakt, że japońska i angielska karta nie funkcjonują na rynku dokładnie tak samo. Ta sama ilustracja, ten sam bohater, ten sam numer karty czy ta sama mechanika nie oznaczają automatycznie identycznej wartości. Rynek wycenia nie tylko samą kartę, ale również język, region, dostępność, liczbę zainteresowanych kupujących oraz przeznaczenie danego egzemplarza.

W przypadku Polski ma to szczególne znaczenie. Polska znajduje się na rynku europejskim, gdzie podstawowym językiem kart dopuszczanym do oficjalnych rozgrywek One Piece TCG jest angielski, a dodatkowo dopuszczony jest francuski. Japońskie karty mogą być bardzo atrakcyjne kolekcjonersko, ale nie powinny być automatycznie traktowane jako zamiennik angielskich kart przeznaczonych do oficjalnego grania w Europie.

I tutaj pojawia się pierwsza bardzo praktyczna różnica.

Wyobraźmy sobie gracza, który potrzebuje czterech kopii konkretnej karty do swojego decku. Angielska wersja kosztuje 50 zł za sztukę, a japońska 30 zł. Na pierwszy rzut oka zakup czterech japońskich egzemplarzy wydaje się świetnym sposobem na oszczędność.

30 zł × 4 = 120 zł.

Wersja angielska:

50 zł × 4 = 200 zł.

Gracz oszczędza więc 80 zł.

Problem polega na tym, że jeśli jego celem jest oficjalny turniej w Europie, japońskie karty nie rozwiązują problemu. Ostatecznie musi kupić również wersję angielską.

Wtedy:

120 zł za JP + 200 zł za EN = 320 zł.

Zamiast:

200 zł za EN = 200 zł.

Pozorna oszczędność 80 zł zamieniła się w dodatkowy koszt 120 zł. To prosty przykład, ale pokazuje podstawową zasadę rynku TCG: najtańsza karta nie zawsze jest najtańszym zakupem. Najtańszy jest produkt, który odpowiada dokładnie temu, co chcemy z nim zrobić.

Największa różnica: zastosowanie turniejowe

Dla polskiego gracza jest to prawdopodobnie najważniejsza kwestia. Jeśli kupujesz One Piece TCG przede wszystkim po to, żeby grać na oficjalnych turniejach w Polsce i Europie, angielska wersja jest zdecydowanie najbardziej praktycznym wyborem. Nie chodzi wyłącznie o język tekstu. Chodzi o legalność, łatwość sprawdzania efektów, komunikację z przeciwnikiem oraz funkcjonowanie całej lokalnej społeczności. Wyobraźmy sobie nowego gracza, który kupił japoński deck, ponieważ znalazł go w internecie o 30–40% taniej. Zna karty, ponieważ nauczył się ich efektów. Przychodzi na Store Championship i dopiero podczas deck checku dowiaduje się, że jego karty nie mogą zostać użyte w tej wersji turnieju. To nie jest problem jakości karty. To problem niedopasowania produktu do zastosowania.

W oficjalnych europejskich rozgrywkach standardowym wyborem są karty angielskie oraz francuskie. Japońska wersja jest natomiast naturalnym wyborem na rynku japońskim i w wybranych regionach azjatyckich. Dlatego mój ranking dla gracza wygląda bardzo prosto:

EN do turniejów w Europie – 10/10.

JP do oficjalnych turniejów w Europie – 1/10.

EN do casualowego grania – 10/10.

JP do casualowego grania – 7/10.

Dlaczego nie daję japońskiej wersji 10/10 w casualu? Nie dlatego, że nie można nią grać. Można. Problemem jest wygoda. Jeżeli wszyscy przy stole grają po angielsku, a jedna osoba korzysta z japońskich kart, pojawia się dodatkowa bariera komunikacyjna. Przy prostych kartach nie ma to dużego znaczenia. Przy bardziej skomplikowanych efektach może już mieć.

Czy japońskie karty są lepszej jakości?

To jeden z największych mitów funkcjonujących w świecie TCG. Bardzo często można przeczytać lub usłyszeć, że „japońskie karty są lepsze”, „mają lepszy karton”, „lepiej się centrują” albo „łatwiej dostać PSA 10”. Traktowałbym te twierdzenia bardzo ostrożnie. Japońskie i angielskie karty One Piece są produktami tego samego producenta i nie należy budować strategii inwestycyjnej na założeniu, że jedna wersja jest automatycznie lepsza jakościowo. W gradingu liczy się przede wszystkim konkretny egzemplarz.

Jeśli masz dwie karty:

JP z kiepskim centrowaniem, białymi krawędziami i drobną wadą powierzchni, oraz EN z idealnym centrowaniem, ostrymi rogami i czystą powierzchnią, to fakt, że pierwsza jest japońska, nie daje jej żadnej magicznej przewagi. Dlatego przy zakupie drogich kart pod grading powinieneś patrzeć przede wszystkim na: centrowanie, rogi, krawędzie, powierzchnię, print lines, whitening, zarysowania, fabryczne niedoskonałości, a dopiero później na język.

Język nie zastępuje kontroli jakości konkretnego egzemplarza.

Japońskie karty mają jednak ogromną przewagę kolekcjonerską

Tutaj sytuacja zaczyna się odwracać. Dla kolekcjonera japoński One Piece może być znacznie ciekawszy niż dla gracza. Japońskie wydanie ma dla części kolekcjonerów szczególną wartość emocjonalną. One Piece jest przecież japońską franczyzą, a kolekcjoner może chcieć posiadać karty w języku oryginalnym. Dla niektórych osób japońska karta wygląda po prostu bardziej „naturalnie”. W przypadku kart Alternate Art, Parallel, Manga Rare czy specjalnych kart promocyjnych język może stać się częścią całej filozofii kolekcji.

Ktoś może zbierać wyłącznie:

japońskich Luffy,

japońskich Zoro,

japońskie Manga Rare,

japońskie Parallel,

japońskie Leader Alternate Art,

japońskie karty promocyjne,

albo wyłącznie pierwsze japońskie wydania konkretnych produktów.

Taka kolekcja może być bardzo wartościowa, mimo że jej właściciel nigdy nie zamierza używać tych kart przy turniejowym stole. To prowadzi do bardzo ważnego wniosku: wartość użytkowa karty i wartość kolekcjonerska karty to dwie różne rzeczy. Karta może być słaba dla gracza i świetna dla kolekcjonera.

JP kontra EN – ranking według zastosowania

Jeżeli mielibyśmy stworzyć praktyczny ranking dla polskiego kolekcjonera, wyglądałby on następująco.

1. EN do gry turniejowej – 10/10.

Najbardziej logiczny wybór dla gracza w Polsce.

2. JP do kolekcjonowania – 9,5/10.

Świetna opcja dla osoby, która świadomie buduje japońską kolekcję.

3. EN do kolekcjonowania – 9/10.

Ogromny rynek europejski, łatwa identyfikacja kart i wysoka płynność.

4. EN sealed – 9/10.

Bardzo ciekawy segment, szczególnie w przypadku konkretnych historycznie ważnych produktów.

5. JP sealed – 8,5/10.

Może być bardzo interesujący, ale wymaga dokładniejszego analizowania konkretnego setu.

6. JP do casualowego grania – 7/10.

Możliwe, ale pojawia się bariera językowa.

7. JP jako szybka inwestycja – 6/10.

Nie kupowałbym produktu wyłącznie dlatego, że jest japoński i tańszy.

8. Kupowanie przypadkowych JP boxów bez strategii – 3/10.

To najprostszy sposób na zamrożenie pieniędzy w produktach, których później nie będziemy chcieli posiadać.

Cena japońskiego i angielskiego One Piece

Jednym z największych powodów zainteresowania japońskim One Piece jest cena. W wielu przypadkach japońskie boostery i boxy są tańsze od angielskich odpowiedników. Nie oznacza to jednak, że japoński produkt jest „gorszy”.

Cena jest wynikiem kilku czynników:

podaży,

popytu,

regionu,

kosztów importu,

liczby dostępnych produktów,

popularności konkretnego setu,

liczby chase cards,

historii reprintów,

płynności rynku,

oraz tego, ilu kolekcjonerów faktycznie chce konkretny produkt. Dlatego nie można stosować prostego wzoru:

JP = tanio

EN = drogo

Prawidłowy model jest znacznie bardziej skomplikowany:

Cena = set + język + rarity + popyt + podaż + region + stan + czas + płynność.

I właśnie dlatego dwa produkty o podobnym wieku mogą kosztować zupełnie inne pieniądze.

Przykład finansowy: dlaczego procent wzrostu jest ważniejszy niż sama cena

Wyobraźmy sobie dwóch inwestorów.

Inwestor A ma 1000 euro i kupuje 10 japońskich boxów po 100 euro.

Inwestor B ma 1000 euro i kupuje 2 angielskie boxy po 500 euro.

Po kilku latach:

JP wzrasta ze 100 do 150 euro.

EN wzrasta z 500 do 700 euro.

Wartość kolekcji A:

10 × 150 = 1500 euro.

Wartość kolekcji B:

2 × 700 = 1400 euro.

A więc JP wygrał.

Ale teraz inny scenariusz.

JP rośnie do 120 euro.

EN rośnie do 850 euro.

JP:

10 × 120 = 1200 euro.

EN:

2 × 850 = 1700 euro.

Tym razem zdecydowanie wygrywa EN.

Nie ma więc sensu mówić:

„Kupiłem tańszy produkt, więc zrobiłem lepszy interes”.

Liczy się stopa zwrotu, a nie sama cena zakupu.

ROI w One Piece TCG

Jeżeli ktoś traktuje karty poważnie, powinien przestać patrzeć wyłącznie na cenę katalogową. Prawdziwy wynik inwestycji wygląda mniej więcej tak:

ROI = (cena sprzedaży – koszt zakupu – prowizje – wysyłka – inne koszty) / całkowity koszt zakupu × 100%.

Jeżeli kupujesz kartę za 100 euro, sprzedajesz ją za 140 euro, ale wydajesz 10 euro na wysyłkę, 8 euro na prowizje i kolejne 5 euro na inne koszty, twój realny wynik nie wynosi +40%.

W rzeczywistości:

140 – 100 – 10 – 8 – 5 = 17 euro.

Zysk wynosi więc 17 euro.

To tylko 17%.

W TCG właśnie takie drobiazgi bardzo często decydują o tym, czy kolekcjoner faktycznie zarabia, czy tylko ma wrażenie, że jego kolekcja „rośnie”.

Cardmarket, eBay i lokalny rynek – trzy różne rzeczy

Bardzo ważną rzeczą jest rozróżnienie pomiędzy ceną wystawienia a ceną transakcyjną.

Jeżeli ktoś wystawia kartę za 1000 zł, nie oznacza to, że karta jest warta 1000 zł.

Może być warta 700 zł.

Może być warta 1200 zł.

A może po prostu nikt jej nie kupuje. Dlatego analizując One Piece TCG, warto patrzeć na kilka źródeł jednocześnie:

Cardmarket,

eBay,

lokalne grupy kolekcjonerskie,

sklepy TCG,

platformy sprzedażowe,

aukcje,

oraz realne zakończone transakcje.

Jeżeli Cardmarket pokazuje kartę za 500 zł, ale przez trzy tygodnie nikt jej nie kupuje, natomiast na lokalnym rynku cztery osoby sprzedały ją po 420 zł, to rzeczywista wartość może być bliższa 420 zł niż 500 zł.

Cena ofertowa jest oczekiwaniem sprzedającego. Cena transakcyjna jest informacją o rynku.

To jedna z najważniejszych zasad inwestowania w TCG.

Dlaczego język wpływa na płynność?

Załóżmy, że masz japońską kartę wartą 500 zł. Teoretycznie możesz ją wystawić za 500 zł. Problem polega na tym, że nie każdy polski gracz chce japońską wersję.

Jeżeli spośród 100 potencjalnych klientów tylko 20 jest zainteresowanych JP, twoja grupa odbiorców jest mniejsza. W przypadku angielskiej wersji może być odwrotnie.

100 potencjalnych klientów może oznaczać 70–80 osób realnie zainteresowanych. Dlatego angielska karta może być bardziej płynna nawet wtedy, gdy japońska karta ma podobną albo nawet wyższą wartość katalogową.

To jest coś, co nazwałbym:

premią za płynność.

Nie zawsze płacisz więcej za kartę dlatego, że jest „lepsza”. Czasami płacisz więcej dlatego, że łatwiej będzie ją później sprzedać.

Przykład z życia kolekcjonera

Wyobraźmy sobie dwóch kolekcjonerów.

Paweł kupuje japońskie karty, ponieważ podobają mu się wizualnie i są tańsze.

Michał kupuje angielskie, ponieważ gra regularnie na turniejach.

Po roku obaj mają kolekcje warte według katalogowych cen około 10 000 zł.

Paweł ma 80% kart japońskich.

Michał ma 90% angielskich.

Nagle obaj potrzebują po 3000 zł.

Michał wystawia kilka kart i stosunkowo szybko znajduje kupców.

Paweł również wystawia swoje karty, ale część ofert musi obniżyć, ponieważ lokalni gracze pytają głównie o EN.

Czy Paweł stracił pieniądze?

Niekoniecznie.

Jego karty nadal mogą być bardzo wartościowe.

Ale odkrył coś ważnego:

wartość kolekcji ≠ płynność kolekcji.

To różnica, o której początkujący inwestorzy często zapominają.

Release timing – dawniej ogromna przewaga JP, dzisiaj coraz mniejsza

Przez pierwsze lata One Piece TCG japońskie dodatki pojawiały się wcześniej niż ich angielskie odpowiedniki. Dla graczy i spekulantów miało to ogromne znaczenie.

Japoński rynek pozwalał wcześniej zobaczyć:

nowe archetypy,

nowych Leaderów,

potencjalne decki,

Manga Rare,

Alternate Art,

nowe mechaniki,

oraz kierunek przyszłej mety.

Dla zachodniego gracza japoński rynek był więc trochę jak podgląd przyszłości.

W 2026 roku ta przewaga jest znacznie mniejsza, ponieważ Bandai dąży do synchronizacji globalnych premier. Dlatego stare poradniki mówiące „kupuj JP, bo zawsze dostaniesz wszystko kilka miesięcy wcześniej” trzeba traktować ostrożnie. To bardzo ważna lekcja dla każdego, kto analizuje informacje znalezione w internecie: porada dotycząca TCG ma datę ważności. To, co było genialną strategią w 2023 roku, może być przeciętną strategią w 2026 roku.

Booster box nie zawsze oznacza tę samą ilość produktu

Kolejna rzecz, o której początkujący kolekcjonerzy często zapominają, to zawartość boxów. Japońskie i angielskie produkty mogą różnić się liczbą kart w boosterze oraz strukturą produktu. Dlatego porównując cenę boxa, nie powinieneś patrzeć wyłącznie na:

„JP kosztuje 100 euro, EN kosztuje 200 euro”.

Trzeba sprawdzić:

ile jest boosterów,

ile kart zawiera booster,

jak wygląda hit rate,

ile kart danego rarity znajduje się średnio w boxie,

jakie są chase cards,

ile kosztuje pojedynczy booster,

oraz jak wygląda całkowity koszt uzyskania konkretnej karty.

Dopiero wtedy można uczciwie porównać opłacalność otwierania produktu.

Kupowanie boxa czy singla?

Tutaj pojawia się kolejny niezwykle ważny aspekt finansowy. Jeżeli chcesz konkretną kartę, bardzo często bardziej racjonalny jest zakup singla. Załóżmy, że Manga Rare kosztuje 1000 zł. Kupujesz box za 400 zł. Otwierasz. Nie trafiasz Manga Rare. Kupujesz drugi. Nie trafiasz. Trzeci. Nadal nie. W końcu wydałeś 1200 zł i masz kilka kart, których nie potrzebujesz. Mogłeś kupić singla za 1000 zł.

Oczywiście otwieranie boxów ma wartość rozrywkową. To nie jest tylko inwestycja. Jest emocja, losowość, możliwość trafienia karty o znacznie większej wartości. Dlatego rozdzieliłbym:

otwieranie dla zabawy

od

kupowania dla konkretnej karty.

Jeśli chcesz kartę – kup kartę. Jeśli chcesz emocji – otwórz box. To dwie różne decyzje finansowe.

Manga Rare – tutaj język może mieć szczególne znaczenie

Manga Rare to jeden z najlepszych przykładów pokazujących, dlaczego nie można analizować One Piece wyłącznie przez pryzmat „zwykłej karty”. Wysokie rarity często mają zupełnie inną grupę odbiorców.

Kupują je: kolekcjonerzy One Piece, fani konkretnych bohaterów, inwestorzy, gracze, kolekcjonerzy gradingowi, oraz osoby traktujące kartę jako przedmiot premium. W przypadku takich kart język jest jedną z cech produktu, ale nie zawsze najważniejszą.

Znacznie większe znaczenie mogą mieć: postać, popularność arc’u, ilustracja, rarity, pull rate, stan, centrowanie, poprzednie ceny, liczba dostępnych egzemplarzy, oraz zainteresowanie konkretną postacią. Dlatego japoński Manga Rare może być bardzo atrakcyjnym zakupem, nawet jeśli nie jest legalny w europejskim decku.

Czy japońska karta może być lepszą inwestycją?

Tak. Ale nie dlatego, że jest japońska. Może być lepszą inwestycją, ponieważ: jest tańsza, ma ograniczoną podaż, ma wyjątkową ilustrację, jest związana z popularną postacią, ma atrakcyjną cenę wejścia, ma wysokie rarity, jest niedoceniana przez rynek, lub posiada grupę kolekcjonerów zainteresowanych konkretnie JP.

To ogromna różnica. Nie kupowałbym karty:

„bo JP”.

Kupiłbym ją:

„bo JP + konkretna karta + konkretne rarity + konkretna cena + konkretny popyt”.

To jest zdecydowanie bardziej profesjonalne podejście.

Co wybrać przy budżecie 500 zł?

Załóżmy, że masz 500 zł.

Opcja A – gracz

Kupujesz kilka podstawowych angielskich singli potrzebnych do decku.

Ocena: 10/10.

Opcja B – kolekcjoner

Kupujesz jedną lub dwie interesujące japońskie karty Parallel.

Ocena: 9/10.

Opcja C – sealed

Kupujesz jeden ciekawy box.

Ocena: 8/10.

Opcja D – losowe boostery

Kupujesz 20 luźnych boosterów bez sprawdzenia pochodzenia.

Ocena: 5/10.

Opcja E – jedna droga karta „bo wszyscy ją kupują”

Ocena: 4/10.

Dlaczego? Ponieważ możesz kupować już po gwałtownym wzroście ceny.

A co z gradingiem?

Grading należy traktować jako osobną strategię. Jeżeli masz kartę wartą 100 zł i wysyłasz ją do gradingu za 100–150 zł, ekonomia może być słaba. Jeżeli masz kartę wartą 1000 zł, sytuacja wygląda inaczej. Ale trzeba pamiętać o jednej rzeczy:

grading nie tworzy wartości z niczego.

On może zwiększyć wartość karty, jeśli rynek docenia wysoką ocenę. Nie każda karta po gradingu staje się automatycznie bardziej opłacalna. Dlatego przed wysłaniem karty trzeba policzyć: wartość raw, koszt gradingu, wysyłkę, ubezpieczenie, czas, ryzyko, oczekiwany grade, oraz różnicę pomiędzy ceną raw a ceną graded.

Przykładowo:

Raw – 600 zł.

Koszt gradingu i wysyłki – 150 zł.

Razem – 750 zł.

PSA 10 sprzedaje się za 1000 zł.

Teoretyczny zysk – 250 zł.

Jeżeli jednak karta otrzyma PSA 8 i jest warta 400 zł, projekt kończy się stratą. Dlatego grading to nie magia. To kalkulacja ryzyka.

Największe mity dotyczące JP i EN

Mit 1: japońskie zawsze są tańsze.

Nie zawsze.

Mit 2: japońskie zawsze są lepszej jakości.

Nie należy traktować tego jako uniwersalnej reguły.

Mit 3: japońskie zawsze wychodzą wcześniej.

Historycznie było to prawdą przez długi okres, ale harmonogram wydań został w 2026 roku mocniej zsynchronizowany.

Mit 4: japońskie karty są bezwartościowe w Europie.

Nie. Są bardzo interesujące kolekcjonersko. Po prostu ich zastosowanie turniejowe jest ograniczone.

Mit 5: angielskie są zawsze lepszą inwestycją.

Nie. Wszystko zależy od konkretnego produktu.

Mit 6: najdroższa karta jest najlepszą inwestycją.

Absolutnie nie.

Mit 7: cena z marketplace’u oznacza wartość karty.

Nie. Cena ofertowa i cena transakcyjna to dwie różne rzeczy.

JP czy EN – końcowy ranking

Nie jest to ranking „który język jest lepszy”.

To ranking:

który język lepiej pasuje do konkretnego celu.

Mój wniosek

Moim zdaniem największym błędem przy wyborze pomiędzy japońskim a angielskim One Piece TCG jest próba znalezienia jednej uniwersalnej odpowiedzi. Nie istnieje jeden najlepszy język. Istnieje najlepszy język dla konkretnego zastosowania. Jeżeli jesteś graczem z Polski i chcesz uczestniczyć w oficjalnych turniejach, angielski powinien być Twoim pierwszym wyborem. Nie ma sensu oszczędzać kilkudziesięciu procent na japońskim produkcie, jeśli później i tak będziesz musiał kupić angielskie karty. Jeżeli jesteś kolekcjonerem, sytuacja jest zupełnie inna. Japońskie karty mogą być fantastycznym elementem kolekcji. Mogą być tańszym wejściem w konkretne rarity, mogą mieć zupełnie inną estetykę i mogą przyciągać osoby, które świadomie kolekcjonują japońskie wydania.

Jeżeli jesteś inwestorem, język powinien być dopiero jednym z elementów analizy. Znacznie ważniejsze jest to, co dokładnie kupujesz, za ile kupujesz i komu będziesz mógł to później sprzedać.

I właśnie tutaj znajduje się najważniejsza zasada całego rynku:

Nie kupuj japońskiej karty dlatego, że jest japońska. Nie kupuj angielskiej karty dlatego, że jest angielska. Kupuj konkretny produkt dlatego, że rozumiesz jego rynek.

Japoński One Piece może być tańszy, ale tańszy nie oznacza automatycznie bardziej opłacalny. Angielski może być droższy, ale droższy nie oznacza automatycznie przewartościowany. Wszystko zależy od podaży, popytu, rarity, postaci, historii produktu, aktualnej mety, liczby kolekcjonerów oraz płynności. Dlatego jeśli miałbym sprowadzić cały temat do jednego zdania, powiedziałbym:

EN kupuj wtedy, gdy potrzebujesz funkcji i płynności, JP kupuj wtedy, gdy interesuje Cię kolekcjonerskość, a oba języki traktuj jako dwa osobne segmenty rynku, a nie dwie identyczne wersje tego samego produktu.

I właśnie takie podejście pozwala spojrzeć na One Piece TCG nie tylko jak na grę karcianą, ale również jak na rynek kolekcjonerski, na którym emocje, dostępność, nostalgia, rarity, płynność i ekonomia spotykają się w jednym miejscu.

Rafał Górski

Rafał Górski – założyciel TCG24.pl, kolekcjoner i gracz TCG z ponad 8-letnim stażem. Specjalizuje się w rynku Pokémon TCG oraz Magic: The Gathering. Przeprowadził ponad 300 udanych transakcji na międzynarodowych giełdach kart i osobiście wysłał dziesiątki kart do gradingu w PSA oraz BGS. Na TCG24.pl odpowiada za analizy rynkowe, weryfikację oryginalności oraz poradniki dla początkujących i zaawansowanych graczy